***

Ғашық боп тұрған өзiңе үзiле жалған, 

Сағынар кейiн сонда мен күзiме барғам.

Аспаннан ағып қос жұлдыз құлаған едi-ау,

Көзiңнiң жасы секiлдi жүзiме тамған.

 

Көз жасың моншақ секiлдi тiзiле қалған,

Тамшыдай тамған тырсылдап жүзiме талдан.

Дүние-ай,

           сол сәт үн-түнсiз дәл мендей болып,

Ғашық боп тұрды өзiңе үзiле жалған.

 

Бiр-бiрiн қияр қайғылы шешiмге барған,

Осындай мұңлы,

                                               туған жер,

                               төсiңде бар ма ән?

Жоғалтқан сонау аяулым мәңгiге сенi,

Қос жұлдыз аққан күзгi түн есiмде қалған.

 

Тырналар кейiн түстiкке тiзiлiп ұшты,

Бала ақын тұрды суретке қызығып күштi.

Дариға-ай,

                 сол бiр күзгi түн түсiме кiрiп,

Бiр тамшы менiң көзiмнен үзiлiп түстi.

 

Бiздердi бөле алмайды ара қашықтар,

Сағынышымды қара жел,

                                ала қашып бар.

Жұлдыздар аққан түндерде қыдырмаңдаршы,

Ырымға жаман екен ол бала ғашықтар...

***

Гүл терген асыл еркем Бөкейiңнен,

Кетпейдi бала бейнең көкейiмнен.

Аруын Күреңбелдiң ұмытпасын,

Жыр жазып кейiнгiге кетейiн мен.

 

Бөкей тау, 

             сұлу Сүңгi, Күйiктегi,

Таңшығыс,  Жетiтөбе биiктерi.

Боранды,

             Датқа сазбен,

                             Қошқарата,

Сол қызын мына мендей сүйiп пе едi?

 

Қоштасты тырналардың көп тiзбегi,

Арада жатқан асу өткiзбедi.

Сартапты сағым жылдар сағыныш боп,

Жамырай қашқан жолдар жеткiзбедi.

 

Жел тұрып жаңбырменен араласты,

Жұлқылап Қордайдағы қарағашты.

Арада қол созымдай жер қалғанда,

Қайтейiн, жолдар қайта ала қашты.

 

Боздадым бозiнген боп,

                               боз дала боп,

Көл айтты ескi дерттi қозғама деп.

Баяғы қарақат көз бойжеткенге,

Қайтадан барғым келдi бозбала боп.

 

Асауға тағдыр салған құрығындай,

Қамығып құлазумен құрыдым-ба-ай!

Мен кеттiм кездеспейтiн басқа жолмен,

Тобықты қаққан сенiң бұрымыңдай.

 

Сүңгiде су болмайды шашылмайтын,

Күйiкте гүл болмайды ашылмайтын.

Дүниеде қанша жол кездессе де,

Бiз ендi екi жолмыз қосылмайтын. 

***

Есiмнен мәңгi шықпай да қойған бiр елiк,

Елiкке сол бiр көңiлi құрғыр тұр ерiп.

Болмағанменен ай маңдай алтын айдарлы,

Адал сүт емiп ауылдан шыққан ұл едiк.

 

Солай да солай,

                    адырда сонау өстiм мен,

Бұлақ пен қыздың сыңғыры қатар естiлген.

Өзiңдi алғаш көргенде-ақ,

                                 мұңлы сәт едi-ау,

Бабайқорғанға бауырлай жылжи кеш кiрген.

 

Қып-қызыл болып

                        алып күн батып баратты,

Қызықтап тұрдық қызыл да жасыл жолақты.

Ала жiп аттап өтпеген едiм, не үшiн,

 

Қайқы төс қара иттерге тағдыр талатты.

 

Он алты жаста

                  Төлеген жырға табынғам,

Қағынғам қалмай

                      адырды ораған сағымнан.

Оралмайтұғын көктемде көрген

                                        сол қызды,

Қырықтан кейiн өлердей болып

                                        сағынғам.

 

Абдырдым неге арғымақ аттай

                                    желiп кеп,

Сол қыздың ернi уылжып пiскен

                                      өрiк деп.

Асан қайғыдай қайғыра алмастан

                                       жыр жаздық,

Ақтамбердi мен Қазтуған шалға елiктеп.

 

Өмiрдiң басы осылай мұңлы басталған,

Тамшыдай бейне ағып бiр түскен жас талдан.

Сан соқпақ шығып қолдарын созды алдымнан,

Қиырдан қиыр қызыл түлкiдей қашты арман.

 

Ескi суреттер санада қайта жаңғырған,

 Елестеп анам нан алып жатқан тандырдан.

Кiм еске алар жетiм ауылдың баласын,

Қаршадайынан көнеге көзiн талдырған.

 

Есiмнен мәңгi шықпай да қойған бiр елiк,

 Елiкке сол бiр көңiлi құрғыр тұр ерiп.

Болмағанменен ай маңдай алтын айдарлы,

Адал сүт емiп ауылдан шыққан ұл едiк.

***

Әлi серiк сол мұң менен,

                               сол қайғы,

Амал қанша жаз өткенмен күз келер.

Ақын адам жаман адам болмайды,

Сенбеңiзшi,

                     өсек айтса Сiзге егер.

 

Мұңға айналдың,

                           жапырағын күз жайды,

Отырамын поезға бiр тоқтаған.

Ел өсегiн бастағанда бiз жайлы,

Бұл қалада жоқ болам.

 

Балдай ғұмыр сүре алдық па,

                                    сүрдiк пе,

Көктем ғой бұл,

                         сыйлайыншы гүл сiзге.

Бақыты аз,         

                   қайғысы көп тiрлiкте,

Сiз де бiздi ойлай-ойлай жүрсiз бе?

 

Тағдырым-ай алқымнан ап қыстың-ау,

Айтылған соң алуан түрлi аңыздар.

Мейiрiмсiздеу,

                      кейде тiптi сұстылау,

Алаңдаймын бұл қалаға сол қыз бар.

***

Дала да үнсiз,

                  сен де үнсiз тұрдың-ау,

Мендей сенi сүйер ме екен қыр мынау.

Алаш та жоқ қара көздi қарғам-ай,

Есiмдi алдың мiнезiңмен мұңдылау.

 

Ақ мақтадай үлбiреген, алтыным,

Бұл өмiрдiң алды күлкi,

                           арты мұң.

Аққудайын көлiне ұшқан 

                             асығып,

Алматының аспанында қалқыдың.

 

Бар қайғысын қабылдаған ғасырдың,

Сендегi асыл парасатқа бас ұрдым.

Мұқағали, 

                Төлегендi жатқа оқып,

Әнiн салған Iлиядай асылдың.

 

Бота айналған менiң алтын қазығым,

Сүңгi жақтың жанып тұрған жазының.

Сенiң жаның ыстығынан жаралған,

Қызыл гүлдей үлбiреген  нәзiгiм.

 

Сертке берiк перзентiмiн даланың,

Сендей қызды асыл жанға баладым.

Доссыз қалған жылдарымда табысып,

Тарыққанда қолын созған,

                                қарағым.

Түн жарымы,

                   ел ұйқыда,

                                ояумын,

Егiлуге,  төгiлуге таяумын.

«Махаббат жоқ», – деген сөздi естiсем,

Көз алдыма сен келесiң,  аяулым.

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Әлеуметтік желі парағы

FacebookFacebook

Күнтізбе

« Қараша 2017 »
Дс Сс Ср Бс Жм Сб Жк
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30