ТУҒАН АУЫЛДА

Осы ауылдың  бiр кезде өндiрi едiм,

Өткендi ойлап жан-жаққа телмiремiн.

Арманшыл ем, пәк едiм,  алғаш рет,

Осы ауылда өлең боп мөлдiредiм.

 

Түрлi-түрлi басымнан көшiп көктем,

Адамдық тағдырымды шешiп кеткен.

Жанашырлар ертерек мәңгi ұйқыға,

Анау қырға қоштаспай көшiп кеткен.

 

Бар қайғысын сол мұңлы бөлiп қырдың,

Қасқа жолмен көшеңе келiп кiрдiм.

Жүз жылдық сағыныштың сазыменен,

Туған ауыл оралып келiп тұрмын.

 

Жапырағы желге ұшқан күз не дейдi,

Не ой салар мына өлең сiзге мейлi.

Елегiзiп әлдене  күтетұғын,

Бұл ауылда менi ешкiм iздемейдi.

 

Тоғай мынау ойнаған баяғыда,

Анам қайта құшағын жаяды ма.

Жаутаң қағып топ бала қарай бердi-ау,

Бейтаныс жолаушыны аяды ма?

 

Алла бiлер қаншаға шабарымды,

Алдан қандай жақсылық табарымды.

Туған ауыл өзiңнен ұзап барам,

Жасаураған жасырып жанарымды.

ЕСКI МҰҢ

Бүгiн тағы мазалады ескi мұң,

Ескi мұңнан ескi әуендер естiдiм.

Асау жылдар алдарқатты,

                                 алдыңда,

Айыбым мен күнәм болса кеш гүлiм.

 

Кешiр гүлiм,

                қоңыр кеште еске алған,

Күндiз-түнi көкейiмдi тестi арман.

Есiң болса есiңе алма бейбақты,

Ерте туып көп нәрседен кеш қалған.

 

Ескi мұңым,

                 мөлдiр бастау,

                                 мөлдiр мұң,

Менi тағы дегенiңе көндiрдiң.

Нарық заңы жағамнан ап тұр қазiр,

Оңаша қап сырласайық кел бiр күн. 

 

Ескi мұңым,

                  ескi мола,

                                  ескi ауыл,

Көрдiм, сездiм күндi бастан кештi ауыр.

Мен ортаңда бола алмадым талай жыл,

Ұмытқам жоқ кеш құба бел, кеш бауыр.

 

Атам өткен,

                  анам өткен дала бұл,

Бейiттi орай құлпырады лала гүл.

Аяулым- ау, мұңым ескi болғанмен,

Дүниеге келдi ойлы жаңа жыр.

ЕЙ, АЛДАМШЫ ДҮНИЕ

Ей, алдамшы дүние,

                       жағаласқан,

                                     арбасқан,

Әлi есiмде аяулы,

                       аппақ сезiм,

                                        алғашқы ән.

Нарық мерген соңымда

                                 садағына жармасқан,

Құтылмадым бүгiнгi қамытынан тiрлiктiң,

Қасқыры едiм даланың екi-үш рет

                                             қар басқан.

 

Жырларымды бiр жан жоқ 

                                    дәл өзiмдей түсiнген,

Дүние қуған топасқа

                            ыза болам iшiмнен.

Оқи қалсаң бiр өлең ақылды түр жасап ап,

Отырады алдыңда ойша шомған пiшiнмен.

 

Ақ қайыңға мұңлылау екi ғашық баратын,

 Гүл аңқыған беткейде,

                               жұлдыз аққан қара түн.

Сырымды айтсам босаған  кемшiлiгiм емес ол,

Жыр оқыған сол сәтiм әлсiздiгiм болатын.

 

Мәңгiлiкке беттеген жырым дұрыс бағытта,

Ит пен құстан көп қалған

                                   қайран көңiл жабықпа.

Ал сен менi сұрқия сұрағыңмен қағытпа.

Оқымайтын қазақтар бар ғұмыры бiрге өткен,

Өлеңдерiм  тұтқын боп  қалар кiтап табытта.

 

Рельстер тәрiздi таптаурынды бағыттар,

Соны соқпақ не керек,

                              дайын жолмен ағып қал.

Қос өкпеден қысады, алқымымда қос қолы,

Рухымды киелi босатпайды табыттар.

 

Өткiзбейдi халқыма

                            шенеунiктер сұрланған,

Дүние терiс айналды тоқалдайын тұлданған.

Ай айналып, жыл жылжып,

                                    тықылымен сағаттың,

Қайран менiң аяулы алтын кезiм  ұрланған.

 

Толқын-толқын ұрпақты

                                 тарих сүзiп байқамақ,

Бұрынырақ өткеннiң

                        соңғы сәтiн қайталап.

Бiз де кете барармыз, қимай сұлу дүниенi,

Төбемiзге шалқайған жарық  күнде  ай қадап.

ЕСIЛ ЖЫЛДАР

Өткеннiң алуан түрлi сұрақтарын,

Жасырдың неге менен қыраттарым.

Өкпелеп қалған қыздай үнсiз ақты-ау,

Сыбырлап сыр айтатын бұлақтарым.

 

Жолымды кесiп өттiң неге менiң,

Жырымды ақ жаңбырдай төгер едiм.

Тiзiлген тырналарды қимай жатты-ау,

Сырларын iшке бүккен төбелерiм.

 

Кеткенмiн сағынған соң шыңды дара,

Төбемде жарқыраған күндi қара.

Түсiме жиi енедi соңғы кезде,

Баяғы анам жатқан мұңды мола.

 

Ана бұлт жаумай өткен несiн бұлдар,

Түбiнде ұлы жырдың көшiн тыңдар.                     

Ессiз күннен бiр белгi қалдырмастан,

Ес жиғызбай барады- ау есiл жылдар.

ҚАЙРАН АНАМ

Бұлбұл ма таңда бiр сәт сайрамаған,

Жiгiт пе елiн-жұртын ойламаған.

Дүниеден баяғыда өтiп кеткен,

Есiме түстi бүгiн қайран анам.

 

Есiме түстi менiң асыл анам,

Бiздердi баққан-қаққан, асыраған.

Жан баласын жатсынбай дүниеге,

Мейiрiмi шуақ болып шашыраған.

 

Өмiрден өттi солай ғашық адам,

Қиындыққа, жоқтыққа жасымаған.

Қара жолда баратып қоңыр кеште,

Есiме түстi тағы асыл анам.

 

Екi дүние арасын салмақтаған,

Дүниеден өттi-кеттi ардақты адам.

...Аманатын арқалап ғарiптердiң,

Ғұмырын мұңлықтардың жалғап барам.

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Әлеуметтік желі парағы

FacebookFacebook

Күнтізбе

« Қараша 2017 »
Дс Сс Ср Бс Жм Сб Жк
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30