***

Шыққан күнмен шуақ болып шашылдым,

Атқан таңмен қырда гүл боп ашылдым.

Жүрегiмдi ауыртады мұңдары,

Қалып бара жатқан ата ғасырдың.

 

Мен кеткенде қалар екен жар кiммен,

Қалар екен таңғы шықтай ар кiммен?

Аналардың көздерiнде бармын мен,

Ағалардың сөздерiнде бармын мен.

 

Теңiз қаңсып,

                    жоғалғанмен тоғандар,

Халық қалар,

                      өзгергенмен қоғамдар.

Бұрын өмiр сүрiп көрген жоқ ем мен,

Өкпелетсем кешiрiңдер, 

                               Адамдар! 

***

Бейiттерге  қонды тағы кептерлер,

Кептерлерiм,

             алысқа ұшып кетпеңдер.

Төмпешiктер деп қарама жай ғана,

Бұның бәрi кеше өмiрден өткендер,

Айналайын кептерлер.

 

Мәңгiлiкке осында орын тепкендер,

Тылсым сырды сезгендей ме кептерлер.

Кептерлерге мұң шаққандай көрiндi,

Алуан адам талай келiп кеткен жер.

 

Бейiттердi аяқ асты етпеңдер,

Моншақ көздi үрiкпейдi кептерлер.

Дәм-тұз бiтсе бiз де барар орын ғой,

Бал өмiрдi қимай-қимай өткендер.

 

Сан айналар, шыр айналар көк пен жер,

Бiздер әлi кездесемiз,

                                     кетпеңдер.

Бұл бейiтте жатыр жақсы адамдар,

Қоштасайық,

                 қош болыңдар,

                                         кептерлер.

 

Қоштастым мен жанарымнан жас парлап,

Дүние-дәурен,

                       басымыздан қашқан бақ.

Бейiт қорып жүрген нәзiк құстарым,

Бiрте-бiрте бара жатты аспандап.

НЕТКЕН ҚАЙҒЫ, НЕТКЕН МҰҢ

Неткен қайғы,

                    неткен мұң,

Жан жүйкемдi жүндей түткен өткен күн.

Баяғыда осы ауылдан  мұңайып,

Елден жырақ қайғы арқалап кеткенмiн.

 

Өзiмдi iздеп кетпесiме болды ма,

Қу көкiрек шерге қайта толды ма.

Маған тағы не дер екен тыңдайын,

Менi алысқа алып кеткен жол мына.

 

Сол баяғы он алтыншы көктемнiң,

Сұлулығын жалғыз iздеп кеткенмiн.

Сенi кейде сағынамын есiме  ап,

Жан жүйкемдi жүндей түткен өткен күн.

 

Әлi ешкiмге айтқан жоқпын сырды бұл,

Көз алдымда тұрды көктем, тұрды гүл.

Қара түнде оянып ап ұйқымнан,

Өзiңдi ойлап отырамын мұңлы қыр.

 

Сырын ұғам деп кетiп ем ғаламның,

Мен де бәлкiм мұңлы жыр боп қалармын.

Жалғыз тұрмын,

                              азынайды суық жел,

Моласында менiң ғазиз анамның.

 

Айта алмадым оралмаймын, күтпе деп,

Өкпе-нала көкiрегiмде түк те жоқ.

Менi өсiрген қайран ауыл артымда,

Көз ұшында қала бердi-ау нүкте боп.

АЯЗДАҒЫ ӘН

Сары аязда сол жылы сақылдаған,

Ерттеп бердi Тұрдыбай атын маған.

Төрт тұяққа лақтыртып кезек қарды,

Жалғыз үйлi қыстауға жақындағам.

 

Жалғыз қыстау,  адасып тапқан едiм,

Сақта дедiм, үмiттi ақта дедiм.

Қырау басып мұңданған терезенi,

Сабыменен қамшының қаққан едiм.

 

Қимағандай кетер жыл, өтер айды,

Анам салған ыңылдап «Көкем-айды».

Киiзбенен қапталған қара есiктен,

Жас келiншек көрiндi бөкебайлы.

 

Ақ тiстерi тiс емес,  асыл тастар,

Тiл байланды,  әзiл жоқ батыл бастар.

Аяз ата секiлдi тұрған маған,

Сығалайды есiктен тақырбастар.

 

Екi-үш бала есiкке таласады,

Таласады,

                 таңырқай қарасады.

Ақ мұржадан өрiлген қара түтiн,

Сол келiншек бұлғаған қара шәлi!..

 

Дәл сол қыстай ешбiр қыс тоңдырмаған,

Дәл сол аттай еш жылқы болдырмаған,

«Ағаң жоқ» деп,  қыраулы қысқы кеште,

Бейтаныс жеңешем-ай, қондырмаған.

 

Қазақтағы жисаң да бар қызды, аға,

Бұл iнiңнiң айтары жалғыз ғана.

«Көкем-айлап» ән салып ұзай берген,

Қай асуға жеттi екен жалғыз қара?

 

           БIЗДIҢ АУЫЛ

 

Ана өзекке жоғалады сай барып,

Қасқырлары көкке қарап ұлыған.

Байлығы үшiн кiсенделiп, айдалып,

Мырзалары итжеккенге құрыған.

 

Бiздiң ауыл тарихы бар қатпарлы,

Йасауидiң көк күмбезi көрiнген.

Итжеккеннен келген хаттар сақталды,

Айналдым мен қасiреттi елiмнен.

 

Бабайқорған Майдамталға ұласқан,

Анау жатыр ата-баба кезеңi.

Теңбiл-теңбiл бұлтты аспан, бiр аспан,

Ағып жатыр Қарашықтың өзенi.

 

Қасиеттi асыл сезiм бауыр бұл,

Бiр-бiрiне ғайбат сөздер айтпаған.

Бiздiң ауыл қасiреттi ауыл бұл,

Мырзалары итжеккеннен қайтпаған.

 

«Алтын аймақ»...

                 айтпаған ғой деп бекер,

Сағынғанда елге кеткiм келедi.

Сен аман бол,

                   талай ұрпақ кеп-кетер,

Мұңлы-мұңлы ән мен жырдың мекенi.

ҚОЛДАУШЫСЫ АЛАШ АТТЫ РУХТЫҢ... (Иманғали Тасмағамбетовке)

 Беу Астана,

            алтын ордам,

                             көкорай бел,

                                        көк кiлем,

Ақжайықтық мұзбалаққа мекен болдың деп бiлем.

Ескi сүрлеу,

                 қасқа соқпақ,

                                 хандар салған кешегi,

Нұрсұлтандық нұрлы жолға таңдап түскен тектiм ең.

Сен шығарған жүз кiтап ол,

                                 жүз үмiтi елiмнiң,

Жүз құсындай шартарапқа самғап ұшқан көлiмнiң.

Әр тасына шыр-шыр етiп қорған болған ардақтым,

Қатпар-қатпар қайғысы көп ұлан-байтақ елiмнiң.

 

Кешегi өткен Қонаевты сүйсе Алашым Димаш деп,

Сүйдi сенi исi қазақ мынау бiздiң Имаш деп.

 

Исатайлар сiңiп кеткен кездiң құмын Нарынның,

Жарқыратып жолын аштың қаншама жас дарынның.

Қалың қазақ сездi лебiн кеудеңдегi жалынның,

Сахарада дүбiрлеген сазын ескi сарынның.

 

Саналарда жаңғырыққан Сарайшық пен Отырар,

Бұлақ едiм Ақжайыққа он оралып қосылар.

Хан Кененiң Наурызбайға айтқан соңғы сөзiмен,

Жүрегiмде Қараойдағы Махамбеттiң қосы бар,

Еске түссе көздiң жасы ақ бұлақтай жосылар.

 

Төлегеннiң қайғысы бар алты қазға зарлаған,

Басын идi Елбасыма аспан асты, бар ғалам.

Бiр келедi екi тұлпар қара қазан қамы үшiн,

Алты айшылық дүрбелеңде шабысынан танбаған.

Бала кезден бiлiп өстiң биiктiгiн таулардың,

Додасында жарып шықтың алуан түрлi даулардың.

Алтын айлы мешiттегi иманындай Алаштың, 

Қайғысына ортақтастың,

                                 досың түгiл жаулардың.

Бабаларым емiп өскен анасындай қасқырды,

Бар мұрасын қиын сәтте сенiп саған тапсырды.

Күлтегiн мен Бейбарыстар қанша ғасыр өткен соң,

Туған жерге оралғанда жанарымда жас тұрды.

Табындырған, сағындырған қайран сайын даланы,

Күлтегiнге бiздiң қазақ неге сирек барады?

Желтоқсанда тәуелсiздiк жырын қалай тыңдаттым,

Желтоқсанда дүние есiгiн айқара ашқан қымбаттым.

Сәл ойлана қарағанға бiр күнiм жоқ текке өткен,

Азғана жыл дәрiс алғам өзiң салған мектептен.

Шерлi болып өткен кеше Мұқағали,

                                                Қасымдай,

Шала ойлы,

                кейбiр шартық күндi кештiм шеттеткен.

Ешқашанда,

            ешкiмге де сатылмайтын,

                                              атпайтын,

Озық ойлы азаматым ел үмiтiн ақтайтын.

Алыс ауыл ұлт тағдыры шешiлетiн тар шақта,

Қайталанбас парасатты дара ұлын тапты айқын.

Елiңе айтқан,

                   жерiңе айтқан,

                                 сол бiр мөлдiр сыр есте,

Халық жаққа шықтың тайғақ,

                            еке тартыс тiресте.

Нұрсұлтанмен бiрге болдың,

                                    Отан-Ана ел үшiн,

Тәуелсiздiк жолындағы теңдесi

                                       жоқ күресте.

Қара қайғы куәсiндей

                         сонау зарлы сәттердiң,

Шоқайұлы Мұстафаның

                           құжаттарын ап келдiң.

Композитор Нұрғисамен

                             мәңгiлiкке сыйластың,

Ғұлама ақын Олжас пенен

                                  хат арқылы сырластың.

Бауыржанның алмас

                          қылыш мiнезi бар бойыңда,

Аянбадың ел деп өткен

                             алыптардың тойында.

Туған дала қырандары

                                қанаты сәл толғанда,

Саған қарай асыға ұшты

                                  оңашалау қалғанда.

Қолдаушысы,

                 қорғаушысы

                                 Алаш атты рухтың,

Аман жүр деп тiлейдi елiң

                                 бес күндiк бұл жалғанда.

Қасқа, жайсаң жазылмаған жүректегi жарасы,

Еңбектеген сәбиiмен,

                            еңкейген қарт арасы.

Барлық аруақ рухтары разы деп бiлем мен,

Тар заманнан аман

                         өткен бұлт басып түнерген.

Қара түнек өттi,

                   кеттi,  шуақ шашты жарық күн,

Асау қазақ бой үйреттi қыспағына нарықтың.

Аруанадай аңыраған Ана тiлдiң тағдыры,

Елбасыммен өзiңiзде,

                             бар үмiтi халықтың.

Қыста өтер,  Наурыз келiп

                              маржан шашар жаңбырдан,

Ақындарға үй бердiңiз пәтер жалдап қаңғырған.

Асыл Имаш,

                   гүл қаламды отыр бүгiн басқарып,

Сүйем мәңгi Алматымды қайта түлеп жаңғырған...

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Әлеуметтік желі парағы

FacebookFacebook

Күнтізбе

« Қараша 2017 »
Дс Сс Ср Бс Жм Сб Жк
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30