***

Танысқанда сен он бес-ақ жаста едiң.

                                       Тұманбай Молдағалиев

Махаббатқа куә болған 

                              дала-ау бұл,

Бәрi орнында анау өзен, анау қыр.

Алматыға кеткенiмде мұңайып,

Осы ауылда бiр қыз қалған сонау жыл.

 

Он бесiңде бой түзедiң, 

                              бүр жардың,

Түн жамылып терезеңе жүз бардым.

Сен арқылы күллi әлемдi сүйдiм де,

Сен арқылы сырын ұқтым

                                қыздардың.

 

Он бесiңде шешек аттың,

                                гүл аттың,

Мына жерде қызғаныштан жылаттым.

Сенiң ойлы көздерiңе ғашық боп,

Сенiң аппақ көйлегiңдi ұнаттым.

 

Гүлдер маған сыбырлайтын үлбiреп,

Сүйгенiңдi, күйгенiңдi бiлдi деп.

Саған үнсiз қарағаны бiреудiң,

Ауыртатын жүрегiмдi тiлгiлеп.

 

Жылдар өттi талайларды жылатып,

Талайларды тұрмастай ғып,

                                  құлатып.

Сол ауылда он бес бала жыр жаздық,

Он бес жасар сол бiр қызды ұнатып.

 

Қызғаныш па бiле алмадым себебiн,

Барар жолда талай таяқ жеп едiм.

Терезеңнiң жақтауларын сипадым,

Екеуiмiздi бөлiп тұр ғой демедiм.

 

Сағынышым,  бой бермедi жеңдi аға,

Баяғыдай шалқымайды кең дала.

Мен де оралдым,

               ол да оралды,

                                  оралдық,

Оралмаған бұл ауылға сен ғана.

Соңғы жылдар сездiргендей

                                   күз лебiн,

Жоғалтсам да сенен

                       күдер үзбедiм.

Содан кейiн бiр көруге зар болып,

Ақ сағымның ар жағынан iздедiм.

 

Сол сағыныш бой бермедi,

                                   жеңдi аға,

Сондағыдай шалқымайды кең дала.

Қанша сұлу арулармен сырластым,

Қайтып маған жолықпаған сен ғана.

 

Арман екен,

                сол бiр шақтар гүл екен,

Ең ғажайып кезеңiмнiң бiрi екен.

Қайран жүрек әлi iздейтiн сол бiр қыз,

Бұл жылдары қай қиырда жүр екен?

 

Жан сырым ғой ұға алмаған өзге ешкiм,

Сезiмiңмен жұмысы жоқ кезде өстiм.

Бұл өмiрде бiр-ақ рет берiлер,

Мен осылай махаббатпен кездестiм.

 

Жағасында көк бұлақты,

                                 Көк тастың,

Қыста дауыл,

                 күзде жаңбыр жоқтассын.

Бұл өмiрде бiр-ақ рет берiлер,

Мен осылай махаббатпен қоштастым.

 

Өткенiңде гүлдi аппақ көйлекпен,

Қарап тұрған мылқауларды сөйлеткен.

Менi әлi алға сүйреп келедi,

Қара көздi, 

                он бес жасар бойжеткен.

 

Махаббатқа куә болған дала-ау бұл,

Бәрi орнында анау өзен,

                              анау қыр.

Алматыға кеткенiмде, 

                           мұңайып,

Осы ауылда бiр қыз қалған сонау жыл...

***

Тым көңiлсiз өттi қызық күзiң де,

Қыздар маған хат жазбайды бүгiнде.

Құлағына сыбырлап мен ақырын:

 «Ұлы шайыр болам дегем түбiнде».

 

Жота жатты жазыла алмай ұйқы орап,

Сағым жақтан ойналғандай күйтабақ.

Төмен қарап үнсiз тұрдың ойлана,

Қара ағаштың қабығынан сипалап.

 

Ерте бiлдiм беретiнiн тiлдiң не,

Тiлсiз өмiр сүрмедiң не,

                               сүрдiң не.

Үнсiз ғана қимай қарап тұрып ең,

Тым алысқа ұшарымды бiлдiң бе.

 

Көкiрегiмде тау теңселiп,

                                 күн күлген,

Ұлы шайыр шықпас,

                           бәлкiм...

                                      кiм бiлген.

Туған ауыл,

               аяулы қыз,

                             қалды артта,

Қара жолмен көкжиекке сiңдiм мен.

***

Сен тұрдың менi арманшыл ағаға балай,

Дос пенен дұшпан,

                         дариға-ай, табаламағай.

Жүрек пен теңiз, 

                     аспан,

                              жер астасып кеттi,

Толқындар шулап асықты жағаға қарай.

 

Толқындар қайта ұмтылды шегiне қалып,

Сен тұрдың елдiң сан түрлi сөзiне налып.

Бауыры күнге шағыла шолп ете түскен,

Жастығым болып көрiндi көзiме балық.

 

Толқындар келiп ақырын тобықтан ұрды,

Тарттың сен керi иiрiммен қорыққан ұлды.

Қош,

        аяулы қара көз,

                                  Шардара жақта,

Есiме ап жүрем ақ нұрмен жолыққанымды.

* * *

Шулаған ауыл,  шыққанда жырым алғашқы,

Мазақ қып бәрi қызарып кеткен Қарғашты.

Отызға толдым, ол жылдар қалды белес боп,

Қанша жаз өтiп, даламды қанша қар басты.

 

Шулаған ауыл, үмiтiн үздi бiртiндеп,

Кешегi достар сыртымнан бүгiн жүр күндеп.

Көргенде менi қызарып кеткен қу қыздар,

Көзiңнiң жасы,

                     қолыммен қашан сүртiлмек,

Армандап жүрмiн сырласар ма едiк шiркiн деп.

 

Отызға келдiм, он сегiз қалды белес боп,

Бал дәурен шақтар өтедi кейде елес боп.

Алғашқы жырға шулаған ауыл тым-тырыс,

Ақын атанып айдардан қашан жел еспек.

 

Отызға келдiм, отызға кiмдер келмеген,

Қарызбын қанша,   Қарашық өткен жерге мен.

Жырымды менiң бiлмесе-дағы мұңдылау,

Бiргемiн мәңгi,  момындау туған елменен.

 

Өлгендер өлдi,   оқиды менi тiрiлер,

Оқыған сайын жүрегi қан боп тiлiнер.

Бiрiгер сосын жоғалтпау үшiн тiлiмдi,

Бетiнде жердiң жоқтығым сонда бiлiнер.

 

Тiрiлер түгiл оқыған менi өлгендер.

Дәлелдер оны тыңдағандар мен көргендер.

Қамықпа бiрақ сыйлайды қанша тұлпарды,

Думанды,

              нулы Қазаққа менi берген бел.

 

Жоқтығым менiң бiлiнер жердiң бетiнде,

Келуiң керек шешiмге желдiң өтiнде.

Жатармын жым-жырт жұпыны,

                                    мұңды бейiтте,

Аясаң бұрыл сонау бiр жолдың шетiнде.

КЕЗДЕМЕДЕГI КИНОЛАР мен Рахила қыз жайлы жыр

Cап-сары боп өңiрге келетiн күз,

Күздей сұлу клубқа енетiн қыз.

Сол жылдары киноны дуалдарға

Кездемеден iлiнген көретiнбiз.

 

Тым орынсыз ызылып сызылмаған,

Қатал тағдыр қоспады қызын маған.

Түркiстандық саудагер тығып сатқан,

Қол фонарым бар едi ғыжылдаған.

 

Ғыж.. ғыж...

                  бассаң жарығы молаятын,

Қарақшыдай бағана сораятын.

Ильич шамы кеш жеткен сол ауылдан,

Маған дейiн шықпаған қалай ақын?

 

Анамыздан жиырма-отыз тиын алушы ек,

Күпәйкеден қысылып қиналушы ек.

Қол фонарьды қолға алып қыздарды ертiп,

Жарығы жоқ клубқа жиналушы ек.

 

Ағыл-тегiл аңқылдап шешiлмесек,

Бүгiн жыр боп,

                    самал боп есiлмес ек.

Амангелдi батыр ма,

                        Чапаев па,

Ескi лента үзiлгiш... есiмде тек.

 

Сыбырлаған сары қыздың жылы демi,

Жүрегiмдi жылытып тұрып едi.

Жасырынса бiреулер,

                           ал бiздердiң,

Кездесетiн жерiмiз клуб едi.

 

Еске түссе әлi күн жылы демi,

Қан жоса боп жүрегiм тiлiнедi.

Шалғай жатқан көп шудан сол ауылда,

Бiр махаббат аз ғұмыр сүрiп едi.

...Шамсыз ауыл ақ арман арқалатты,

Кездiм жалғыз мен содан шартарапты.

Кездеменi баяғы дуалдағы,

Сарайларда сағындым салтанатты.

 

Өстiк суды етiкпен шылпылдатып,

Естiлерге ескiлеу жыр тыңдатып.

Жазып жүрген жырыма менiң бүгiн,

Бiр жылдары болады жұртым ғашық.

 

Балалық шақ бәрiне елiктiрген,

Елiктiрген, ерiксiз желiктiрген.

Ақ боранда адасқан халiм мынау,

Ақбөкендей қораға келiп кiрген.

 

Айтпасақ та көп жайды жарымызға,

Қара таңба түскен жоқ арымызға.

Мен қарызбын осынау сезiм үшiн,

Кездемеге,

              киноға,

                        сары қызға.

 

 

 

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Дәстүр видео

Әлеуметтік желі парағы

FacebookFacebook

Күнтізбе

« Қараша 2017 »
Дс Сс Ср Бс Жм Сб Жк
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30